R. Komassa: Trochę wierszem o życiu

Słowo wstępne /fragment/

Słowo wstępne
To już trzeci raz, kiedy piszę wstęp do dyrdymałek Romana Komassy. Trochę się z nimi osłuchałem – gdyby je zebrać i policzyć, to byłoby ich z pół tysiąca. Co jakiś czas Roman Komassa dzwoni do mnie, mówiąc o kolejnych napisanych utworach. Skoro nie mamy do czynienia z ekscesem; z chwilową utratą rozsądku, w której zwiedziony w chwili słabości autor postanowił podzielić się wierszami, które po cichu pisał, ale z pewną trwałą dyspozycją, pora zatem może na jakieś podsumowanie. Roman Komassa najwyraźniej bowiem w swoich dyrdymałkach chce wypowiedzieć coś, co spokoju mu nie daje.
Jest on tancerzem, nie poetą. Nie w tym rzecz, że w tym stwierdzeniu, chyba jednak kategorycznym, chciałbym dokonać oceny. Raczej w ogóle ocena, szczególnie gdybyśmy szukali tutaj wzorców i kanonów, byłaby oceną nie na temat. Stajemy oto wobec pewnego aktu, dla którego poezja jest w gruncie rzeczy aktem zastanawiającym. Dlaczego taka forma? Dlaczego spraw ważnych nie można było powierzyć sztuce tanecznej? Bo przecież ważnym sprawom, a może najważniejszym, przygląda się w swoich dyrdymałkach Roman Komassa. (…)

dr hab. Juliusz Grzybowski